Kæri herra guð, þetta er nóg

Fyrirsögnin á síðustu bloggfærslu "Meiri snjó, meiri snjó, meiri snjó..." var nú bara titill, ekkert endilega óskhyggja. Óþarfi að láta allt eftir mér. Þó að mér finnist fallegt að hafa snjóinn, og það sé mjög gaman að fara á sleða og skíði, og krakkarnir elski snjóstríð, þá sé ég fram á að þurfa að labba 2 kílómetra með einn nöldrandi níu ára í skólann í fyrramálið.

 

Ákvað að taka smá könnunarrúnt á reiðhjólinu. Og bara á 20 mínútna hring í Háaleitinu síðla kvölds fór færðin úr "allt í lagi" í "nei, aftur fastir bílar í innkeyrslunni". Og núna er ekki einu sinni hægt að ýta, það er skafið í meira en metersdjúpa skafla og vegurinn er horfinn. Jebb, það er kolófært.

Er þetta ekki orðið gott fram að páskum? 

 

Ófærð í fyrramálið

Meiri snjó, meiri snjó, meiri snjó...

Svona var ástandið fyrir utan hjá mér í gærmorgun. Fyrsta hugsun var að skríða aftur upp í og taka frí frá vinnu.  Ég man eftir vetrinum 1999-2000, þá var hraukurinn frá moksturstækjunum svo hár og harður, að við þurftum að höggva tröppur í hann með exi til að komast inn í hús.  Minnir að hann hafi náð mér í öxl.  Þá var snjódýpt 28 cm en mælist núna 33 cm í desember 2011.  En ég er ómissandi í vinnunni svona rétt fyrir áramót og fjarvera er einungis afsakanleg ef ég þarf að fara í mína eigin jarðaför.  Hvað er ég lengi að labba frá Háaleiti niður í miðbæ í svona færð? Ætli stígarnir séu mokaðir eða fer allur mannafli í að halda akstursleiðum færum?

Hvað með Strætó? Þar eð ég var nýbúin að fylgjast með nágrönum mínum pikkföstum á hlaðinu þótti mér líklegt að það væri allt fullt af vanbúnum smábílum fastir hér og þar og enginn kæmist leiðar sinnar í dag. Svo ég ákvað að leggja af stað á hjólinu, ef það væri ekki fært, þá er minnsta mál að vippa hjólinu af götunni og læsa við næsta ljósastaur og sækja síðar.  Maður er í aðeins meiri vandamálum með eitt tonn af blikki sem situr pikkfast á miðri Miklubraut. Þegar ég kom niður í hjólageymslu og opnaði hurðina var ég næstum hætt við...

 

En ákvað að drösla hjólinu í gegn um skaflana og sjá hvernig Háaleitisbrautin hefði það.  Ástandið þar var bara ljómandi fínt.  

Í svona færð getur maður gleymt því að nýta sér göngustíga til hjólreiða.  En þá er um að gera að nýta sér göturnar.  Fór Háaleitisbraut, Skipholt, Rauðarárstíg, Hverfisgötu að miðbæ.  Venjulega er ég 15 mínútur á þessari leið, ætli ég hafi ekki verið 20 mínútur að þessu sinni, það þurfti að fara varlegar vegna fjölda af bílum sem voru í ógöngum í Skipholtinu.  Töluverður þæfingur og hálka undir og margir náðu ekki upp brekkur og þurftu að bakka aftur niður.  Ég var sú eina sem mætti á reiðhjóli í mína vinnu, það var raunar eitt hjól fyrir, en það sést á snjóþykktinni á hnakknum að það er svolítið síðan það var notað.

 

Þegar ég byrjaði að hjóla aftur fyrir 3ur árum eftir langt hlé, fannst mér hrikalega óþægilegt að hjóla á götunni, fannst alltaf eins og einhver væri í þann veginn að fara að keyra á mig.  En þetta venst, í dag er ég pollróleg, rétt eins og ég sæti í hægindastól heima í stofu.  Ef einhver hefði sagt við mig þá að ég ætti eftir að hjóla upp endilanga Suðurlandsbrautina á götunni, hefði ég talið viðkomandi með óráð.  Ég miða venjulega við að hjóla á götum með 30-50 km hámarks hraða.  En ég geri undantekningu þegar Suðurlandsbrautin er annars vegar, hún er fremur fáfarin, með tveimur akreinum og ég hef aldrei fundið fyrir því að ég sé að tefja þegar ég hef hjólað hana.  Heimleiðin var sumsé Skúlagata, Suðurlandsbraut, Háaleitisbraut og Safamýri.

En ég ætti kannski ekkert að vera að biðja um meiri snjó, jólin eru búin og bíllinn minn er fastur á þessu plani og allt útlit fyrir að hann verði það fram yfir áramót.

Innskot 1.1.2012 Eftir á að hyggja, þá sýna myndirnar mínar ekki fannfergið nógu vel, en það gerir myndband sem ég rakst á á youtube

Hjólabókin

Það var þykkt umslag í pósthólfinu mínu í vikunni, ég var búin að fá dagatal 2012 frá viðskiptabankanum mínum og taldi að nú væri samkeppnisaðili að senda mér veglegra dagatal.  En þegar ég opnaði umslagið reyndist þar vera komin Hjólabókin, skrifuð af Ómari Smára Kristinssyni.  Gjöf höfundar til mín, þakklæti fyrir þá fræðslu og skemmtan sem bloggið mitt hefur veitt honum.  Mikið svakalega var gaman að fá þessa sendingu.

Þessi bók er bara eins og skrifuð með mig í huga.  Ég ferðast iðulega þannig að ég finn mér 20-80 km hringleiðir, kem mér á áfangastað á bíl með hjólið aftan á, og hjóla svo í hring, aftur að bílnum eða náttstað, tek jafnvel annan hring ef stutt er liðið á daginn.  Þ.e. þegar ég er ein á ferð.  Ég er sjálf búin að skipuleggja þrjár sumarleyfisferðir með þessum hætti, fór fyrst Vesturland, svo Norðurland og Austfirði í sumar.  Ég hef skipulagt fyrirfram hvað ég ætla að hjóla á ja.is.  Vesturlandið var aðeins of auðvelt, enda mest megins flatt.  Norðurlandið kom mér á óvart, hvað það var mikið af troðningum og illfærum vegum sem litu út fyrir að vera sæmilega færir akvegir á kortinu, ég hélt að ég væri að fara svipaða slóða og á Vesturlandinu og var á götuhjóli í hvílíku torfærunum og grjóthnullungum.

Austurlandið var mikið á malbiki og heiðarnar það háar að ég er ekki viss um að ég hefði lagt í þær ef þokan hefði ekki byrgt mér sýn upp á topp.  En þetta sér maður ekki á ja.is, þó að þar séu uppgefnar hæðarlínur, þá gefur það manni ekki tilfinningu fyrir hversu erfið eða illfær viðkomandi leið er, þá eru ekki gefin upp vöð og annað sem máli skiptir.

Í Hjólabókinni er margs konar fróðleikur, þarna er 14 dagleiðum lýst í máli og myndum, gps hnit gefin upp, erfiðleikastigsflokkun og sýnt hversu mikil hækkun og lækkun er á leiðunum.  Þetta er alveg upplagt fyrir hjólafólk eins og mig, sem veit ekkert þegar ég legg af stað í hringinn, hvort ég verði tvo eða tíu tíma á leiðinni.  Ég er raunar alltaf með nesti fyrir 24 tíma og fatnað fyrir hvaða veður sem er þegar ég fer í dags hjólatúr, en það er mikil hjálp í því að vita nokkurn veginn hvað maður er að fara út í fyrirfram.  Og einmitt Vestfirðir, en ég hef lítið hjólað þar, hef þó hjólað tvær leiðir í bókinni, hringinn í kring um Reykjanes og Steinadalsheiðina.  Ég var á leiðinni að setjast niður og skipuleggja hjólaferð næsta sumars, en þarf þess ekki, þessi bók mun sjá mér fyrir skemmtilegum hjólaleiðum alla vega tvö sumarfrí.

Það ættu allir að hafa gaman af þessari bók, hvort sem þeir eru nýbyrjaðir að hjóla, sem og reyndir hjólanaglar sem eru nú þegar búnir að hjóla þetta, alltaf gaman að rifja upp hvað maður er búinn að afreka.

Ómar Smári, til hamingju með þessa líka fínu bók, og hjartans þakkir fyrir að gefa mér eintak.

Hó, hó, hó

Ég vorkenndi jólasveininum þegar ég var lítil stelpa heima á Ísafirði.  Sveinki birtist á öllum myndum sem gamall, feitur kall með hvítt skegg og mér fannst ófært að láta hann klifra upp á aðra hæð til að gefa mér í skóinn.  Ég sjálf klifraði oft upp á skyggnið yfir dyrunum og stundum alveg upp á þak til að sækja bolta sem höfðu skorðast í þakrennunni.  Svo ég vissi vel að þetta var erfitt.  Hvað þá um hávetur þegar snjór og hálka var á skyggninu.

Eitt kvöldið datt mér það snjallræði í hug að binda þveng í skóinn minn og láta hann síga niður á götu.  Næsta morgun spratt ég á fætur, og varð hissa á að sjá nammi í gluggakistunni, en skórinn minn var fullur af snjó þegar ég dró hann upp.  Þótti mér skrítið að Sveinki hefði klöngrast upp með öll sín aukakíló þegar hann gat látið nammið í skóinn sem lá niðri á stétt.

Myndin hér fyrir ofan er tekin að sumarlagi, en á henni sést skyggnið.  Afi og amma í móðurætt, mamma og svo hið merkilega, báðir bræður mínir á hjólum, en ekki ég!  Engin furða að ég sé með hjólabakteríu í dag, hef ekkert fengið hjóla í æsku...  Jú, jú, ég átti líka hjól, það er bara ekki til nein mynd af mér hjólandi.  Veturnir voru hins vegar snjóþungir fyrir vestan og ekkert hjólafæri marga mánuði ársins, þó man ég eftir að við vöfðum snæri um dekkin og gátum hjólað eitthvað á þeim þannig.  Þá voru ófá snjóhús byggð og ég man varla öðru vísi eftir mér en hálf ofan í skafli, á skautum eða skíðum.

Ég er nú ekki skömminni skárri en jólasveinninn.  Ég hef undanfarin 2 ár hjólað sjálf með jólakortin til ættingja og vina á höfuðborgarsvæðinu, það hefur tekið mig 3 góða hjólatúra, og ég veit ekki alveg af hverju ég er að þessu þegar ég get setið heima með heitt súkkulaði og piparkökur og látið Íslandspóst bera þetta út fyrir mig.  En ég get ekki svikið strákana, þeim finnst svo gaman að bera út jólapóstinn með mér.

Haustlitaferð

 

Það var vörpulegur hópur hjólreiðafólks sem lagði af stað í haustlitaferð Fjallahjólaklúbbsins.  Ekki seinna vænna, því nær allt lauf er horfið af trjám og runnum, note to self, færa hana fram í september á næsta ári. 

Flestir voru nú bara að fylgja okkur úr hlaði, við vorum 5 sem stefndum upp á Hengilinn og fjögur sem fóru alla leið yfir hann.  Sóttist ferðin sæmilega greitt, en mótvindur var nokkur.  Við þorðum ekki öðru en vera á nagladekkjum, það er ekkert grín að fara á fleygiferð niður bratta brekku og lenda skyndilega á hálkubletti.

Það var pínu kalt á tánum, og þess vegna ákváðum við að stinga okkur inn á Hótel Hengil og fá okkur vöfflur og kaffisopa og þýða upp kroppinn.

Hver kannast ekki við söguna af Gísla, Eiríki og Helga?  Þekkið þið nokkuð systur þeirra?  Jebb, hún heitir Hrönn.  Ég mundi svo vel eftir því að hafa stungið lyklakippunni minni ofan í mittistöskuna að ég taldi mig hafa efni á að gantast við samferðafólk mitt.  "Ji, skyldi ég hafa gleymt lyklunum að hjólalásnum heima".  Reif svo upp kippuna sigri hrósandi og komst að því að ég var með lykilinn að nýja lásnum, en gamla nánast ónýta lásinn á hjólinu.  Og ég hafði læst mínu hjóli við hjólið hennar Sifjar, svo ég var ekki bara búin að stefna mínu ferðalagi í voða, hennar líka.  Hófst nú mikil vinna við að losa lásinn, voru til þess notaður hamar, naglbítur og járnsög.  Tókst eftir mikið maus að saga lásinn í sundur og halda áfram för okkar niður að Álftavatni.

Það þekkja flestir Álftavatn sem er á leiðinni frá Landmannalaugum að Þórsmörk, en færri vita af Álftavatni sem er rétt hjá Selfossi.  Nafnið má væntanlega rekja til þess að hópar af álftum halda til á vatninu og taka sig á loft í fagurri fylkingu, með tilheyrandi kvaki og vængjablaki.  Ótrúlega áhrifamikil sjón í logni og kyrrð.

Við vorum glorhungruð þegar við komum að bústaðnum, hjálpuðumst að við eldamennskuna, en ég hafði tekið að mér að elda kjúklingasúpu.

Eitthvað efuðust samferðafélagarnir um hæfileika mína í eldhúsinu, það var alla vega hvíslað hvort það væri hægt að fá heimsenda pizzu frá Selfossi.  En þess þurfti ekki, þessi súpa klikkar aldrei hjá mér.  Og vil ég nota tækifærið og benda á barnaland.is sem nú heitir bland.is, en þar eru góðhjartaðar konur sem hafa gefið fólki eins og mér sem hefur hvorki tíma né nennu til að standa klukkutímunum saman í eldhúsi, uppskriftir sem er fljótlegt og auðvelt að hrista fram úr erminni.

Eftir snæðinginn var þreytan látin líða úr í heita pottinum, þar var margt skrafað, heimsmálin rædd, atburðir líðandi stundar sem og hin eilífa spurning, skiptir stærðin máli.  Já, heldur betur, ég prófaði eitt stórt um daginn og það var bara kvöl og pína.  Prófaði svo annað aðeins minna nokkrum dögum seinna og jeminn, allt annað líf, bara gaman!  54 cm er málið! 58 cm racer er allt of stór fyrir mig.

Ég er ekki nægilega mikil skrúfu og boltakelling til að hafa komið mér upp festingu fyrir myndavélina þegar ég er að taka upp myndbönd.  Sumir eru með myndavélina á stýrinu eða fasta við hjálminn.  Ég hef venjulega haldið á vélinni með annarri hendi og stýrt með hinni.  Þetta gekk prýðilega á meðan ég var á hjóli, þar sem vinstri höndin var á afturbremsunni.  Svo fékk ég nýtt hjól með víxluðum bremsum.  Og flaug náttúrulega á hausinn þegar ég bremsaði bara að framan.  En svo áskotnaðist mér peysa, sem er raunar of lítil á mig, en hún er með brjóstvasa og eftir að hafa geymt vélina þar part úr degi datt mér í hug að klippa gat á vasann fyrir linsuna.  Svo nú lít ég út eins og gellan í matrix myndunum sem var með vélbyssur í stað geirvarta, eða næstum því *hóst*.  Ergó, ég er ekkert með stór brjóst, það er bara brjóstahaldarinn sem er fullur af alls konar stöffi, græjum og dóti.

En afraksturinn má sjá hér á youtube:

Og svo eru myndirnar hér, teknar af mér, Sif og Kolbrúnu:

https://picasaweb.google.com/100889943054792054419/haustlitafer#

Var hann með hjálm?

Spurning hvort þingmenn lögleiði ekki hjálmaskyldu hjá sjálfum sér rétt eins og reiðhjólafólki ef nýtt frumvarp til umferðarlaga nær fram að ganga.

Það var vitað fyrirfram að það yrði kastað eggjum og tómötum.  Vonandi að fólk hafi vit á að kasta engu harðara en það.  En menn verða að klæða sig eftir aðstæðum, ég mæli með regnslá og hjálmi við næstu þingsetningu.  Sem sjá má geta menn verið reffilegir og smart, alveg sama hvort þeir klæðast hvítu eða svörtu.

Eggjum kastað í þingmenn

Þriðjudagsferðir - lokahóf

 

Uppskeruhátið þriðjudagsferða Fjallahjólaklúbbsins var haldin 6 september í boði hjólaverslunarinnar GÁP.  Ferðirnar hafa verið vel sóttar í sumar.  Alls sóttu þær 56 hjólarar á aldrinum 5 ára til 69 ára.  Fjölmennust var Viðeyjaferðin, 28 og aldrei mættu færri en 5.  Við breyttum skipulaginu aðeins, ákváðum að negla ekki niður dagskrána fyrir fram, heldur láta veður, vinda og óskir þátttakenda ráða hvert yrði hjólað.  Þetta kom ágætlega út, sérstaklega fyrir þá sem uppgötvuðu ekki þennan frábæra félagsskap fyrr en á miðju sumri.  Úrsúlu langaði t.d. að hjóla í gegn um Kópavogsdalinn, hafði séð myndir þaðan, en aldrei fundið dalinn.



Ég hugsa að Kópavogsdalurinn sé einn af náttúruperlum höfuðborgarsvæðisins sem ótrúlega margir hafa aldrei komið í.  Ég sjálf er búin að búa fyrir sunnan í 25 ár og aldrei farið í gegn um dalinn, hef meira að segja átt óþægilega stund þar einu sinni, þar sem ég var farþegi í bíl sem valt út úr beygjunni Kópavogsmegin og ég kastaðist út úr bílnum beint í grýttan faðm móður náttúru, braut bein, marðist og skarst.  Upplifun mín af dalnum hefur verið ívið ánægjulegri síðustu 2 ár eftir að ég rambaði óvart á hann þegar forvitni mín „hvert leiðir þessi stígur“ rak mig áfram í kvöldsólinni.  Það var margt brallað á þriðjudögum.  Farið til Hafnarfjarðar í Hellisgerði.



Þaðan á kaffihús...



Upp í Heiðmörk...



Þetta breytta plan kom sér ágætlega þegar Kári blés hraustlega einn þriðjudaginn, þá héldum við okkur í Borginni, þræddum þröngar götur og reyndum að finna skjól af trjám og húsum.  Enduðum svo á að stytta túrinn og stungum okkur inn í Ísbúðina Laugalæk.



Keppnin var hnífjöfn að þessu sinni, ég mætti 12 sinnum, Árni 13 sinnum, en þar eð við unnum mætingabikarinn síðustu tvö ár og vorum nokkurs konar fararstjórar í ár, þá komum við ekki til greina sem vinningshafar.  Kristjana og Jóhannes mættu 13 sinnum og við vorum að íhuga að láta lokakvöldið skera úr um hvort þeirra færi heim með bikarinn.  Kristjana sem varð fyrir því  óhappi að handleggsbrotna í hjólaferð um miðjan ágúst, mætti gangandi.  Og þegar við vorum í þann mund að leggja af stað kom Jóhannes líka gangandi, en hjólið hans bilaði kvöldið áður.  Svo það var áfram jafntefli.



Við urðum að kasta upp pening til að skera úr um málið, og það var Kristjana sem varð hlutskarpari og fékk að launum mætingabikarinn, sem Hákon J. Hákonarson gaf Fjallahjólaklúbbnum.



Ég hef mundað myndavélina öðru hvoru í ferðunum, afraksturinn má sjá hér (sumar hafa ekki birst áður):

https://picasaweb.google.com/100098072229504654398/2011FjallahjolaklubburinnRiJudagar#

Og svo myndaði Magnús Bergsson lokahófið, myndir hans er að finna á myndavef Fjallahjólaklúbbsins:

https://picasaweb.google.com/100889943054792054419/2011LokahofRiJudagsferA#

Takk öll sem mættuð í þriðjudagsferðirnar, við sjáumst hress í maí á næsta ári.

Ólögleg í hjólakeppni?

 

Síðustu 3 ár hef ég verið að endurheimta heilsuna hægt og rólega og hef náð að trappa mig niður af nánast öllum lyfjum.  Sunnudagskvöldin fóru í það að skipuleggja lyfjaneyslu fyrir vikuna, opna pakkningar, flokka töflur eftir tíma dags, rauð á morgnana, blá á kvöldin, gula um miðjan dag.  O.s.frv.  Ótrúlega erfitt að ná sumum töflum úr pakkningunum, gigtarlyfin einna erfiðust, eins kaldhæðnislega og það hljómar.  Sum lyf orsaka aukaverkanir, og þá þarf maður jafnvel lyf til að slá á aukaverkanirnar, og svo enn önnur lyf til að takast á við þau lyf.  Þannig getur maður lent í vítahring og veit ekkert hvað veldur þessum einkennum og hvað hinum.  Hvað eru raunverulegir kvillar og hvað aukaverkanir.

Þá var ég líka að léttast nokkuð hratt og lét fjarlægja hormónalykkjuna, enda komin úr barneign og ég ekki hrifin af því að vera með óþarfa aðskotahluti í líkamanum.  Ég fylltist smám saman alveg gífurlegri orku, og vissi satt að segja ekki hvaðan á mig stóð veðrið, taldi jafnvel að þetta væri undanfari breytingaskeiðs, nokkurs konar grár fiðringur.  Fékk aðallega útrás í gegn um hjólreiðarnar, en ég fór líka að sækja skemmtistaði og hafa gaman af því að dansa fram á rauða nótt.  Eitthvað sem ég hef ekki gert í mörg herrans ár.

Ég stefndi að því að hætta á öllum lyfjum og halda upp á það með því að storma inn í Blóðbankann og gefa einhverjum dropa af mínu eðalblóði.  Vissi þó að ég yrði að vera áfram á einu lyfi, Questran (blóðfitulyf), en aukaverkun af því lyfi gagnast fólki sem hefur misst gallblöðruna.  Þá streymir gallið óhindrað út í meltingarveginn og sumir höndla það illa, fá magabólgur, verki og niðurgang.  Ég hélt að það lyf hefði einungis staðbundna verkun í meltingarvegi (sogaði upp gallið og skilaði sér alfarið út úr líkamanum) og hélt jafnvel að mér væri óhætt að gefa blóð þó að ég væri að taka inn þetta lyf.  Las fylgiseðilinn vel og vandlega til að tékka á þessu, sérstaklega aukaverkununum.

Og komst að því að aukaverkunarlistinn er bæði langur og ljótur.  Svo ég get ekki enn gefið blóð.  Þegar ég byrjaði á þessu lyfi var það ekki á almennum markaði og ekki allar aukaverkanir komnar fram.  Það var brýnt fyrir mér að hlusta vel á líkamann og tilkynna lækni eða lyfjafræðingi um allt óvenjulegt.  Hef ekki þurft að gera slíkt, þetta lyf hefur bara gert mér gott, en sé þann aðila í anda sem tilkynni aukaverkunina "aukin kynhvöt".  Kannski var viðkomandi bara hrifin/n af lyfjafræðingnum og ástleitni og mökunartilburðir misskildir sem aukaverkun af lyfinu.

Og þó... Ég skal viðurkenna að líðan mín undanfarin tvö ár hefur minnt ískyggilega á unglingsárin.  Meira að segja svo sterkt í upphafi að erfiðleikar bólugrafinnar unglings-Hrannar eru í endurminningunni eins og rólegheita skógarganga. 

Sem betur fer hafa aukaverkanirnar dalað jafnt og þétt, aldrei að vita nema ég fari að haga mér, hugsa og akta eins og virðulega, miðaldra frúin sem ég ábyggilega er.  Einhvers staðar djúpt inni í mér.

Ég ætla bara að vona að ég þurfi ekki að fara á stera neitt á næstunni, það yrði alveg svakaleg og eldfim blanda.  Ég er ekki viss um að ég muni þola við í eigin návist þá, hvað þá aðrir.  Mig hefur alltaf langað að prófa að vera vitavörður einhvers staðar lengst úti í rassgati.  Veit svo sem ekki hvort ég myndi höndla mikið meira en eina viku í einsemd, en það er nokkuð ljóst að ef ég fæ eitthvað slæmt lungnakvef sem astmapúst dugar ekki á, þá læt ég vitavarðardrauminn rætast áður en ég tek inn fyrstu steratöfluna.

En þetta vekur vissulega upp þá spurningu hvort ég sé á ólöglegum lyfjum þegar ég tek þátt í hjólakeppni?

Jómfrúarferð jeppakerru

 

Það mátti sjá margan jeppakallinn snúa sig úr hálsliðnum síðastliðna helgi, en þá fór Fjallahjólaklúbburinn með nýju hjólakerruna sína jómfrúarferð Upp í Landmannalaugar.

Þar voru fákarnir leystir úr læðingi, og 14 knapar þeystu af stað áleiðis í Dalakofann.  Þrír jeppakallar og kellingar komu svo í humátt á eftir.  Farin var svokölluð Dómadalsleið, mikið um brekkur, bæði upp og skiljanlega líka niður.  Stundum er gott að hafa meðvindinn þegar maður er að hjóla, en hann hefur náttúrulega líka galla með í för.  Það var svolítið mikið um sandrok og erfitt að koma auga á holur sem leyndust í veginum.  Þó að sól hafi sést á köflum á laugardaginn, þá var ekki hangið í sólbaði, til þess var aðeins of mikil vindkæling.  Við fengum hins vegar þessa líka fínu húðslípingu af öllum sandblæstrinum, húðin verður slétt eins og á nýfæddum barnsrassi.

Enginn veit hvað það er góð skemmtun að láta vindinn feykja sér áfram á 40 km hraða eftir sléttum og góðum malarvegi.  Nema prófa það sjálfur.

 

Við ákváðum að grilla lambalæri, snæða saman og hafa huggulega kvöldvöku i Dalakofanum.  Björgvin sá um að jeppakerran yrði klár í tíma, Sif keypti í matinn, Unnur skar niður grænmeti, ég pakkaði inn lærunum, ekki mínum, hvílauksgljáðum lambalærum sem strákarnir tóku við og skelltu á grillið.

 

Kristjana ætlaði að sjá um skemmtiatriði kvöldsins, og það gerði hún svo sannarlega með stæl.  A la 2007.  Þyrla og alles.  Var nú ekki upphaflegt plan, en fór þó þannig.

 

Fólk er mis glannalegt á reiðhjólum.  Ég misreiknaði t.d. eina bratta brekku, fetaði mig niður með aðra löpp á grundu, en þegar ég hélt að ég ætti stutt niður á jafnsléttu sleppti ég bremsunum og svo var ég bara komin á 50 km hraða niður holótta brekku, hjólið hristist og skalf og ferðafélagarnir sem voru fyrir neðan brekkuna stóðu á öndinni að aðdáun.  Hvar ég hefði lært svona mergjaða downhill takta.  Þegar ég hafði endurheimt hjartað úr buxunum viðurkenndi ég að ég hefði nú ekki ætlað að fljúga niður brekkuna, bara misreiknaði hvað hún var löng.

Það gerði hins vegar Kristjana ekki, hún fer ætíð mjög varlega, leiðir niður varasamar brekkur, og var á cm 5 km hraða (svipað og gönguhraði) þegar hjólið skrikaði í sviptivindi og hún datt á hliðina og meiddi sig.

 

Við vorum svo heppin að með í för var Stefanía, hjúkrunarfræðingur af slysadeild og Sif sjúkraþjálfari.  Eftir stutta skoðun var ljóst að Kristjana var farin úr axlalið og handleggsbrotin.  Hún var flutt í skálann sem var rétt hjá og hlúð að henni þangað til þyrlan mætti til að flytja hana á sjúkrahús.  Þó að það sé ekki hægt að kalla svona atburð skemmtan, þá voru fæst okkar sem höfðu séð þyrluna í návígi og við fegin að hjólafélagi okkar fékk svo fljótt nauðsynlega aðhlynningu og viðeigandi lyfjagjöf til að lina verki sem fylgja svona beinbroti. 

Enn og aftur er maður minntur á hversu mikilvægt það er að hafa björgunarsveitir og þyrlur starfandi hér á Íslandi, þar sem náttúran er óblíð og óvægin þeim sem um hana fara.  Það verður sko bruðlað í flugelda um næstu áramót!

Við hin héldum áfram kvöldvökunni eftir að vinir okkar voru flognir á vit heilbrigðiskerfisins, ég fékk óvænta afmælistertu frá Önnu og Munda, gómsæta fallega skreytta skyrtertu.  Og svo var afmælissöngurinn sunginn svo glumdi í Dalakofanum.

Það voru óvenju margar byltur í þessari ferð.  Af 14 hjólurum hlutu 3 aðrir byltu.  Einn rispaði síðuna, annar fleytti kerlingar, missti andann og fyllti munninn af sandi.  Og svo gleymdi ég mér aðeins við að dáðst að útsýninu þegar sandrokinu slotaði og lá allt í einu í götunni með svona syngjandi fugla yfir mér eins og maður sér í teiknimyndasyrpum.  Eftir að hafa skoðað vegsummerki hef ég hjólað  á góðri ferð inn í sandgloppu, hjólið stoppað á punktinum, en ekki ég.  Hjálmurinn með þremur sprungum, svolítið ringluð, aum í öxlinni, pínu marin á mjöðminni og búin að týna pumpunni.  Það þótti mér verst, sjæse ef það skyldi nú springa dekk hjá mér...  Þá er nú gott að hafa varadekk

Stuttu síðar kom Björgvin á jeppanum að athuga, hvað ég væri að drolla þarna úti í mýri og tók mig upp í.  Ég var svo keyrð niður á Hellu, fékk kaffi, ibufen og ís.  Eftir það var ég bara ljómandi hress.  Skelltum okkur svo í sund til að mýkja skrokkinn sem var óneytanlega svolítið lemstraður eftir átökin við móður náttúru.

 

Maður hefur heyrt um slöngur sem gleypa menn og önnur spendýr í heilu lagi og hrúgaldið sést þá utan frá á belgnum.  Ekki veit ég hvað þessi slanga át, það hlýtur að hafa verið mús eða hamstur.

 

Hér má svo sjá myndband úr ferðinni, þar á meðal björgunarleiðangur þyrlunnar:

Þingvellir

 

Ég skar smá flipa framan af fingurgómi þegar ég var að taka hjólið mitt niður af bílnum þegar ég var að keppa uppi á Akranesi fyrir nokkrum vikum.  Var ekki með sjúkrakassann með mér en ljósmyndari staðarins gaf mér tvo plástra sem dugðu til að hemja blóðflæðið.  Ég býst raunar allt eins við að ég hefði ekkert látið blæðandi fingurgóm stoppa mig í að taka þátt, þó að ég hefði ekki getað búið um sárið.  Mér til mikillar ánægju vann ég kvennakeppnina og hreppti mitt fyrsta gull og bikar til eignar. 

Daginn fyrir Íslandsmeistaramótið í hjólreiðum skar ég mig á beittu áli.  Aftur í fingurgóm.  Ætli þetta sé fyrirboði, hugsaði ég.  Og mikið rétt.  Ég vissi að annað gull væri í höfn.  Raunar daginn áður en ég tók þátt.  Það var nefnilega enginn skráður í B flokk kvenna í Íslandsmeistaramótinu nema ég.  Ég var því nokkuð örugg um gullið, nema mér tækist ekki að ljúka keppni á skikkanlegum tíma.  Það myndi þurfa meira til en sprungið dekk, ég er bara örfáar mínútur að skipta um slöngu.

Ég vissi líka eftir að hafa skoðað þátttakendalistann og séð að fólk var ræst í keppnishópum, að ég myndi ekki geta draftað hjá neinum.  Oftast hef ég valið mér stæðilega karlmenn sem eru örlítið sterkari hjólarar en ég og náð að hanga aftan í þeim og nýta kjalsogið.  Þá er snöggtum minni orkunotkun, og maður finnur raunar púlsinn fara niður í rólegheit.  Ég var ræst í hópi 4 afrekskvenna, svo ég vissi vel að þær myndu stinga mig af í fyrstu brekkunni.  Sem þær gerðu.

Að hjóla í keppni.  Það er erfitt að lýsa hvað er svona sérstakt við það.  Adrenalínið fer á milljón og maður fyllist einhverri einkennilegri "ég-skal" þörf.  Í fyrstu keppninni sem ég tók þátt í, Reykjanesmótið 2010, þá stóð ég úti í móa að filma keppendur þegar þeir lögðu af stað.  Svo átti ég eftir að hlaupa að hjólinu, ganga frá myndavélinni og koma mér af stað.  Þá voru allir keppendur horfnir og ég fylltist þessari sérstöku þörf ég-skal-þó-ná-manninum-með-hundinn.  Það er nefnilega svolítið krúttlegt við íslensku keppnirnar.  Þó að þarna sé afburða íþróttafólk að taka þátt, þá eru keppendur af öllu tagi, allt frá spandex liði yfir í ja, fólk í sunnudagshjólatúr með hundana sína.  Og svo miðaldra gigtveikar húsmæður eins og ég.  Það fór svo að ég hjólaði fram úr hverjum þátttakendum á fætur öðrum og endaði á verðlaunapalli, 3ja af 7 konum.  Þarna komst ég á bragðið, hvað keppnishjólreiðar geta fært manni mikið kikk.

Svo ég setti mér önnur markmið en venjulega þegar ég sá umgjörðina á þessu móti.  Að æfa mig í að drekka á ferð, erfiðara en marga grunar, taka því með æðruleysi ef það spryngi hjá mér (sem gerðist ekki) og athuga hvað ég væri lengi að fara 34 km ein í nánast logni.  Þetta var svipuð vegalengd og á Akranesinu, en ég var 7 mínútum lengur að hjóla Þingvellina.  Það munaði því að ég gat draftað í mótvindinum uppi á Skaga hálfa leið og var með meðvind hinn helminginn.  Ég skal viðurkenna að ég var líka farin að gleyma mér á köflum, ilmurinn af gróðrinum var yndislegur.  Landslagið var fallegt.  Ég var farin að glápa á léttklædda karlmenn í vegarkantinum, það var slatti að fólki við veiðar, á göngu eða hjólandi.  Þetta allt tefur og glepur þegar maður er í hjólakeppni!

Ég hef aldrei hjólað sömu leið tvisvar sinnum sama daginn.  Fyrr en þennan dag.  Ég fór einu sinni út að labba með  vinnufélaga í hádeginu í mörg ár.  Við löbbuðum 20 mínútna hring í Breiðholtinu.  Alltaf sama hringinn.  Einn daginn datt okkur í hug að labba öfugan hring.  Þá sáum við hluti sem við höfðum aldrei tekið eftir áður.  Gosbrunna, runna og ný blóm.  Allt annað Breiðholt.  Þannig var það með Þingvellina.  Það var skýjað fyrri hringinn, en svo brast hann á með sól og blíðu.  Seinni hringurinn var allt öðru vísi og mikið fallegri.  Allt annar Þingvöllur.

Í dag vildi ég óska að ég hefði hefði tekið örlítið betur á.  Af því A flokkur karlmanna náði að hringa mig rétt fyrir endamarkið.  Það hefði verið rosalegt kodak-moment fyrir mig ef ég hefði verið sjónarmun á undan þeim í mark, þó að ég væri að klára minn annan og seinni hring og þeir sinn þriðja af sex.  Stundum verður maður að stela athygli þegar færi gefst...  Ég var raunar að hugsa þetta á meðan ég var að hjóla.  Að ég yrði pottþétt hringuð.  Bjóst jafnvel við að það yrði af öllum keppendum, A og B flokki karla og A flokki kvenna.  Svo ég er bara ánægð með að það var eingöngu fyrsti hópur A flokks sem náði að taka fram úr mér á minni leið.

Og hvar annars staðar en á Íslandi fær maður að prófa racer sigurvegarans?  Karen Axelsdóttir varð Íslandsmeistari kvenna, við erum álíka háar og með svipað innanfótarmál.  Ég hafði prófað racerinn hans Garðars, sem er stærð 58, fékk strax verki í háls og handlegg og hélt jafnvel að ég gæti ekki verið svona álút á hjóli.  En racerinn hennar Karenar er 54 og hann smellpassaði, engir verkir og bara, vííí, gaman.  Þá er bara að endurskoða fjárhagsáætlunina fyrir næsta ár.

Sjá nánar úrslit og myndir á www.hfr.is

Myndavélin var líka með í för, svolítið snubbótt myndatakan í verðlaunaafhendingunni, ég var komin á aðvörun með rafhlöðuna, var ekki viss um að ná öllum með.